Eén van die monumenten was de “Catedral”, een kathedraal dus. Ik moet eerlijk zijn dat ik plots een flashback kreeg naar de bos- en zeeklassen toen we samen de kathedraal binnenstapten, waarbij de gids de juffrouw was van ons klasje. Saaie gebouwen bezoeken met een erg ‘interessante’ geschiedenis die ik waarschijnlijk volgende week toch alweer ben vergeten. Maar ik was ook niet naar Sevilla gekomen om alles oud en vervelend te vinden en gelukkig kregen we de tijd vrij om alles te bekijken, dus heb ik geprobeerd alles op mijn manier interessant te vinden. Zo kwam ik voorbeeld te weten dat in deze kathedraal de resten van Christoffel Colombus zouden liggen, wat toch eens leuk is om te weten als je op school altijd maar opnieuw moet leren wie hij is. Daarnaast is deze kathedraal de grootse gothische kerk ter wereld, dus je kon er maar blijven in rondwandelen en om elke hoek iets iets nieuws ontdekken om te’ bewonderen’.Wat dan wel plezant was aan de Kathedraal was de Giralda beklimmen. De Giralda is de bijna 100meter hoge klokkentoren van de kathedraal en heeft geen trappen , maar hellende gangen zodat men vroeger te paard naar boven kon. Wat men dan eigenlijk met hun paarden op die hoogte ging gaan doen, is me nog steeds een raadsel. De beklimming zelf is niet zo saai als je zou denken omdat er constant gigantische openingen in de gangen zijn. Vanuit die ramen komen er sterke windvlagen om je wakker te schudden moest je eventueel al verveeld raken en bovendien heb je een prachtig uitzicht over de hele stad (aangezien de helling rond het gebouw loopt, heb je een uitzicht van alle 4 de kanten) . Eens je volledig boven bent, wordt je zeker beloond voor de sportieve inspanning (hum hum) want dan pas zie je dat je via de openingen in de muur eigenlijk telkens maar een tipje van de sluier zag. Zeker de moeite waard!
Na de kathedraal hebben “el Barrio de Santa Cruz” bezocht, een vroeger joodse wijk met allemaal smalle kleine straatjes, een doolhof eigenlijk. Hier vind je de meeste bars en restaurants (niet onbelangrijk als je die avond wilt uitgaan!) Dit was voor mij persoonlijk wel leuk om te zien, omdat we in de lessen van ‘Middeleeuwse geschiedenis van Spanje’ het vaak hebben over de invloed van de moren in Spanje en de juderías (joodse wijken). In deze barrio en in Sevilla in het algemeen eigenlijk, zie je heel veel invloeden van de Moren, wat een heel anders straatbeeld oplevert. De afbeelding hiernaast is een foto van een typsiche Sevillanse binnenplaats, met een fontein in het midden om je te verfrissen tijdens de hete zomer, de kenmerkende appelsienboom (daar vertel ik later nog iets over) en de richels bezet met mozaieksteen, die niet alleen decoratief zijn, maar ook koel blijven.Na al die monumenten te bezichtigen, begon ik toch uit te kijken naar de vrije zaterdagnamiddag om de winkelstraten onveilig te maken, maar eerst moesten we nog de “Real Alcázar de Sevilla” bezoeken. Eigenlijk zag ik er tegenop want ik had mijn culturele limiet van die dag wel bereikt, maar achteraf was ik blij dat we dit toch ook nog hadden bezocht.
Bij het binnenkomen werd ik aangenaam verrast door de zon die op mijn gezicht scheen, wat natuurlijk niets te maken heeft met de “ Real Alcázar”, maar ’t is toch een belangrijk detail! De voorgevel van het gebouw verbergt goed wat er binnen te zien is en dat vond ik eigenlijk wel merkwaardig. Ik kan nu wel vertellen wat er binnen te zien was, en dat zal ik ook doen natuurlijk, maar ik wil eerst zeggen dat ik denk dat je deze plaats zelf moet bezoeken en zelf moet zien om volledig te begrijpen wat ik bedoel. Dus probeer zoveel mogelijk je verbeelding te gebruiken bij mijn beschrijving als je Real Alcázar nog niet hebt bezocht.
Het Real Alcázar is een koninklijk paleis met een wirwar verschillende gangetjes, diverse kamers en een verzameling van gigantische exotische tuinen en wordt vaak vergeleken met het Alhambra in Granada. Zowel de Moren als de Christenen heersten in deze streek en dat zie je in de verschillende bouwstijlen. De Christenen hebben de kunst en de bouwstijl van de Moren echter niet vernietigd, zoals dat vaak gebeurde op andere plaatsen in Spanje. De ruimtes zijn rijkelijk versierd met mozaiek in verschillende kleuren, kenmerkend voor de Moren. Hoewel deze kamers prachtig zijn, hebben vooral de tuinen in het Alcazar een indruk achtergelaten (misschien opnieuw door het mooie weer).De tuinen zijn verrassend groot met eindeloze weggetjes en verborgen plekjes. Voor de natuurliefhebbers zijn er ook talloze verschillende bomen, struiken en prachtige bloemen. Hoewel hier heel wat mensen rondliepen kan je in deze tuinen gemakkelijk heerlijk verloren lopen. Ik laat de foto’s voor zich spreken...
En nu de anekdote over de appelsienboom! De appelsienboom zie je overal in Sevilla langs de straten , maar laat je niet vangen want er zijn blijkbaar twee soorten: de bittere en de zoete appelsien. Je kan gemakkelijk het onderscheid maken aan de hand van het aantal de bladeren van de boom. De bittere appelsienboom zie je het meeste in Sevilla en kan je herkennen aan het dubbele blad , terwijl de zoete appelsienboom maar één blad heeft. Alleen de zoete appelsien zijn echt lekker, want hoewel de bittere appelsien niet giftig is, wordt die niet gegeten. Dus je kan best niet zomaar een appelsien plukken en die beginnen opeten zonder eerst naar de bladeren van de boom te kijken. De bittere appelsienboom is dan toch compleet nutteloos zou je misschien denken, maar die appelsienen worden gebruikt in o.a. medicijnen en de Franse likeur Cointreau.
Het vervolg in het volgende artikel!
La mañana de sábado ya empezó temprano con el desayuno a las nueve y media (lo que tal vez no parezca tan temprano, pero el día suele terminarse entre las dos o tres y para la siesta muchas veces no hay tiempo). Después fuimos descubrir la ciudad con una guía que no contó un poco más de los monumentos más importantes.
Uno de los monumentos era la “Catedral”. Tengo que confesar que de repente tuve un retroceso a los viajes escolares cuando entramos la catedral, donde la guía era la maestra de nuestra clase. Visitar edificios aburridos con una historia muy ‘interesante’, que probablemente ya lo había olvidado la semana que viene. Pero no había venido a Sevilla para encontrar todo viejo o aburrido y menos mal nos habían dado tiempo libre para ver a todo, por lo tanto intenté encontrar todo interesante de mi misma manera. Así aprendí que los restos de Cristóbal Colon presumiblemente se encuentran allí en esa catedral, lo que me ha gustado saber ya que siempre tenemos que aprender quien es ese hombre. Además la catedral es lo más grande catedral gótica del mundo, así que se puede seguir andando y encontrar cada vez otra cosa a ‘admirar’.Lo que si me ha gustado mucho era subir la “Giralda”. La Giralda es el campanario de la catedral de casi cien metros de altura donde no hay escaleras, sino pasillos subidos para que antes la gente pudiera subir en caballo. Lo que se hacía con sus caballos arriba de la catedral, todavía sigue siendo un misterio. El subido en su mismo no es tan aburrido como parece porque hay agujeros gigantescos en los pasillos. Desde de estas ventanas hay ráfagas fuertes que te despiertan en caso de que ya te aburrías y además hay una vista maravillosa de la ciudad completa (ya que el subido gira por el edificio, hay una vista de todos los cuatro lados). Una vez arriba, estás recompensado por la esfuerza deportiva (hum hum) porque sólo ahora se vio que los agujeros de las paredes sólo descorrían el velo. Vale la pena!
Después el “Catedral” visitamos “el Barrio de Santa Cruz”, un barrio antiguamente judío con pequeñas calles estrechas, de hecho un labirinto. Aquí se encuentra la mayoría de los bares y restaurantes (¡lo que es importante si quieres salir esa noche!). Esto era muy divertido a ver para mí, porque en las clases de ‘Historia Medieval de España’ solemos hablar de las influencias de los moros en España y las juderías (barrios judíos).En este barrio, y de hecho en Sevilla en general, se ve muchas influencias de los moros, lo que resulta en una escena callejera muy distinta. La imagen más arriba es una foto de un patio típico sevillano, con una fuente en el centro para refrescarse durante el verano, el naranjo característico (de lo que hablaré más tarde) y listones ornados con mosaico, que no sólo son decorativos sino también quedan refrescos.Después de ver todos esos monumentos, empecé a esperar con impaciencia a la tarde para ir de tiendas, pero primero teníamos que visitar el “Real Alcázar”. En realidad había llegado mi limite cultural de ese día, pero de después de todo me alegré que también hubimos visitado este monumento.
Al entrar fue sorprendida por el sol brillando en la cara, lo que de hecho no tiene nada que ver con el “Real Alcázar”, sin embargo, ¡es una detalle importante! La fachada del edificio esconde bien lo que hay dentro y eso lo encontré especial. Ahora puedo contar lo que había dentro, lo que voy hacer, pero primero quiero decir que opino que hay que visitar ese lugar tu mismo y verlo con tus propios ojos para comprender completamente lo que realmente quiero decir. Entonces, utiliza la imaginación si todavía no has visto el “Real Alcázar”.
Los jardines son sorprendentemente grandes con paseos infinitivos y lugares escondidos. Para los que les gusta la naturaleza, hay numerosos árboles, plantas y flores bonitas. Aunque había mucha gente, no es difícil perderte y sentirte solo en estos jardines. Véase las fotos.
Y ahora del naranjo. En cualquier lugar en Sevilla hay naranjos, pero ten cuidado, porque hay dos tipos: el amarillo y el dulce. Es muy fácil distinguir uno del otro mirando las hojas del árbol. El naranjo amarillo, que en Sevilla se ve más que el dulce, se puede reconocer a la hoja dobla, mientras que el naranjo dulce tiene sólo una hoja. La verdad es que sólo las naranjas dulces saben bien, porque aunque no son venenosas las amarillas, no se lo come. El naranjo amarillo puede parecer completamente inútil, pero en realidad esas naranjas se utilizan para entre otro fabricar medicinas y el livor francés Cointreau.
¡La secuencia en el próximo blog!
Entradas
